De Pride, dat is een feest. Feest voor iedereen die van een open maatschappij houdt, rijk aan diversiteit. Naast de feestelijke optocht en de Gay Village, mogen we niet vergeten dat er ook nog grote uitdagingen blijven bestaan waaraan we moeten werken. Voor de editie van De Pride van 2010, willen we de onderstaande drie prioritaire eisen in de kijker plaatsen.

Daadkracht bij het realiseren van de brede EU-Kaderrichtlijn over antidiscriminatie

Er is een nieuwe Europese Kaderrichtlijn over antidiscriminatie in de maak. Die is heel belangrijk, want ze wil mensen beschermen tegen discriminatie (onder andere op grond van seksuele geaardheid), ook buiten de arbeidssfeer. De brede richtlijn die nu op het spel staat, gaat veel verder en beschermt bijvoorbeeld ook tegen discriminatie in het onderwijs, in de toegang tot goederen en diensten of de gezondheidszorg. België koos er al voor om de bestaande richtlijn om te zetten in brede zin, maar voor veel andere lidstaten geldt dit helemaal niet. Als de richtlijn gestemd wordt, moeten alle  lidstaten die omzetten in regelgeving en worden ze verplicht om discriminatie aan te pakken, op alle vlakken en niet alleen op vlak van arbeid. .

De brede richtlijn werd al goedgekeurd door de Europese Commissie in 2008. De Raad van Ministers moet ze nog stemmen. Iedere lidstaat heeft één afgevaardigde in de Raad en er wordt met unanimiteit gestemd.

Onze federale overheid moet erop toezien dat deze belangrijke richtlijn het haalt. België moet aan de kar trekken, want België is voorzitter van de Europese Unie in de tweede helft van het jaar 2010. Bovendien is de eerste president van Europa een Belg. Ons land draagt een zware verantwoordelijkheid om alles op alles te zetten voor deze richtlijn.

Ook een herwerking van de Richtlijn van 2004 over de gelijke behandeling van vrouwen en mannen dringt zich op. Bescherming tegen discriminatie op basis van genderidentiteit moet erin opgenomen worden.

Politieke moed voor het wegwerken van de lacunes in de wetgeving over holebi-ouderschap

Adoptie is opengesteld voor holebi’s. Meemoeders maken volop gebruik van stiefouderadoptie om een juridische band te verwerven met het kind van de biologische moeder.

Voor samenwonende lesbiennes met kinderen pleiten wij voor erkenning. Een meemoeder zou haar kind moeten kunnen erkennen tijdens of na de zwangerschap van haar partner, zoals een heterovader dat kan. Een kind geboren binnen een lesbisch huwelijk, zou van rechtswege het wettelijk kind van de moeder en de  meemoeder moeten zijn. Een meemoeder heeft geen recht op tien dagen (vaderschaps)verlof na de geboorte. Dit moet dringend veranderen. We willen ook dat zij adoptieverlof kan nemen.

Voor homokoppels blijft buitenlandse adoptie een groot probleem, omdat de herkomstlanden waarmee België momenteel samenwerkt voor adoptie, geen homoseksuele kandidaat-ouders aanvaarden. Ook kandidaat-ouders met een transverleden zouden problemen kunnen krijgen. Nochtans zijn er herkomstlanden die wel holebi’s willen aanvaarden of dit zouden kunnen overwegen. Wij willen dat de Centrale Autoriteit voor Adoptie (Kind en Gezin), gesteund door de Vlaamse minister van Welzijn, ernstige pogingen onderneemt om samenwerking tot stand te brengen met deze herkomstlanden. we denken dan aan Zuid-Afrika, de Verenigde Staten, Europese landen of Brazilië. Dit kan door bilaterale contacten aan te gaan.

Strijd tegen genderstereotypen

Genderstereotypen raken niet enkel aan de relaties tussen mannen en vrouwen, maar beperken ook alle mensen van wie de genderidentiteit niet past binnen de bestaande seksistische en binaire gendernormen. Genderidentiteiten en -expressies maken integraal deel uit van de waardigheid en menselijkheid van ieder persoon. Zij mogen geen bron zijn van discriminatie of misbruik. Dit belangt ‘vrouwelijke’ mannen aan, androgyne personen, ‘butches’, drag kings en queens, travestieten, ‘camioneuses’, mensen die in transitie zijn, transgenderpersonen en interseksuelen. Deze mensen zien zich nog steeds geconfronteerd met vooroordelen, beledigingen en spot, bijvoorbeeld op school, op de werkvloer en in de gezondheidssector.

Het gelijkekansenbeleid moet niet enkel de gelijkheid tussen mannen en vrouwen opnemen, maar ook de strijd aanbinden met genderstereotypen.

In België worden transgenderpersonen die in het psychiatrische en juridische jargon als transseksuelen worden benoemd, verplicht om een psychiatrische procedure te volgen die hen verplicht zich als ‘man’ of ‘vrouw’ te catalogiseren. Dit stemt lang niet altijd overeen met hun eigen wensen en genderidentiteit. Voor het recht op een voornaams- en seksewijziging, verplicht de Belgische wet om een hormonale therapie en/ of een chirurgische sterilisatie te ondergaan.

Iedereen  moet het recht krijgen om makkelijk, snel en zonder hoge kosten hun voornaam te veranderen, zonder hiervoor aan medische of psychiatrische criteria te moeten voldoen. De nieuwe naam moet verschijnen op alle administratieve documenten en de sekse moet van documenten kunnen verdwijnen op aanvraag. De wet op de transseksualiteit moet aangepast worden. Ook het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen beveelt dit aan. Adoptie en medisch begeleide voortplanting moeten daadwerkelijk toegankelijk zijn voor mensen met fluïde genders.

Naast acties en sensibilisering over transfobie en interseksfobie, moeten er acties ondernomen worden om te informeren over de veelheid aan seksen en genderdiversiteit. Mentaliteitswijzigingen zijn mogelijk door wetgeving, maar er zijn zeker ook acties op het terrein voor nodig.

Dit artikel is ook beschikbaar in: Engels, Frans